നായ്ക്കള്‍ക്ക് ഒരു ചരമക്കുറിപ്പ്

നിന്റെയീ കിടപ്പ് നന്നായിട്ടുണ്ട്.

അവനവനിലേയ്ക്ക് ചുരുണ്ട് ചുരുണ്ട്
കണ്ണൂകള്‍ ഇറുക്കിയിറുക്കിയടച്ച്
ലിംഗത്തിന്റെ ഇളംചൂടില്‍ കൈകളമര്‍ത്തി
തലവഴി മൂടിപ്പുതച്ച്

ഈ കിടപ്പ് വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്

ഞാനിപ്പോള്‍ തെരുവിലാണ്.
ഞാനിപ്പോള്‍ വെളിമ്പറമ്പുകളിലാണ്
ഞാനിപ്പോള്‍ വീട്ടുവളപ്പുകളിലാണ്
ഞാനിപ്പോള്‍ നിന്റെ മുറ്റത്താണ്

ഞാനിപ്പോള്‍ അവറ്റകളെ
ഒന്നൊന്നായി വെട്ടിനീക്കുകയാണ്.
നീയറിയാതെ നിനക്ക് കാവല്‍ നിന്നവരെ

നീ ചെവിമൂടിക്കെട്ടിയത് നന്നായി
അവറ്റയുടെ കുരയോ ഓളിയിടലോ നിലവിളിയോ
നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തില്ല. നീ ഉറങ്ങിക്കോളൂ

എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഞാന്‍ വരാം
അപ്പോള്‍ നീ ഞെട്ടിയുണരണം
ഭയത്തോടെ എന്നെ നോക്കണം
ഇങ്ങനെയൊക്കെയോ എന്ന് അതിശയിക്കണം
എല്ലാം പെട്ടെന്ന് വേണം

അതു കഴിഞ്ഞ് ഒറ്റവീശലില്‍ .....

നീ ഉറങ്ങിക്കോളൂ
സ്വസ്ഥമായി ഉറങ്ങിക്കോളൂ

കുലം കുത്തി എന്നാല്‍

മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് സി.വി. രാമന്‍പിള്ളയുടെ ഭാവനയിലുടലെടുത്ത ചന്ത്രക്കാറന്‍. ധര്‍മരാജായില്‍ ചന്ത്രക്കാറനെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന രണ്ടാമധ്യായം ഈയിടെയെടുത്ത് വായിച്ചപ്പോള്‍ മുമ്പ് അത്ര കാര്യമാക്കാതെ വിട്ട ഒരു സംഭാഷണത്തില്‍ മനസ്സുടക്കി. തന്റെ മുന്നില്‍ വന്ന് സങ്കടബോധനം നടത്തുന്ന ഉമ്മിണിപ്പിള്ളയോട് ചന്ത്രക്കാറന്‍ പറയുന്ന ഈ വരികള്‍ രസകരവും അര്‍ഥസമ്പുഷ്ടവുമാണ്. 

മച്ചമ്പിക്കന്നാ, ആ കൊലംകുത്തിപ്പടത്തലവന്റെ മോളെ നീ വേട്ടൂടാ - ചെമ്പകശ്ശേരിയില്‍ ചവിട്ടൂണ കാല് ചെലമ്പിനേത്ത് തീണ്ടിക്കൂടാ. ചെമ്പകശ്ശേരിക്കാരും ചെലമ്പിനേത്തുകാരും നെഴല് വെലങ്ങിക്കൂടെടാ  - വെലങ്ങിക്കൂടാ

നെഴല് വെലങ്ങിക്കൂടെടാ  - വെലങ്ങിക്കൂടാ എന്ന് ചന്ത്രക്കാറന്‍ രണ്ടുവട്ടം ആവര്‍ത്തിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് ചെമ്പകശ്ശേരിക്കാരുമായുള്ള ശത്രുതയുടെ ആഴം നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ചെമ്പകശ്ശേരിക്കാരുമായി ചന്ത്രക്കാറന് എന്താണ് ഇത്ര ശത്രുത? അതറിയാന്‍ മാര്‍താണ്ഡവര്‍മയുടെ കാലത്തേയ്ക്ക് പോവേണ്ടിവരും.

എട്ടുവീട്ടില്‍ പിള്ളമാരും തിരുവിതാങ്കോട്ടിലെ മാടമ്പിപ്രഭുക്കന്മാരുമായുള്ള ബലാബലത്തില്‍ മാര്‍താണ്ഡവര്‍മയ്ക്ക് തുണയായി നിന്നത് പിള്ളമാരുടെ ബന്ധുക്കളായ അനന്തപത്മനാഭനും സംഘപ്രധാനിയായ കുടമണ്‍പിള്ളയുടെ അനന്തരവളായ സുഭദ്രയുമായിരുന്നു. ന്യായീകരണങ്ങളെന്തൊക്കെയുണ്ടായാലും വ്യക്തിവൈഭവത്തേക്കാള്‍ കുലമഹിമയ്ക്കും വിത്തശക്തിയേക്കാള്‍ വംശപാരമ്പര്യത്തിനും വിലകല്‍പിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തില്‍ കുലദ്രോഹം ഏറ്റവും നീചമായ അപരാധം തന്നെയാണ്. ആ കൊടുമ്പാതകം ചെയ്തവരില്‍ പ്രധാനിയായ സുഭദ്ര കഥാന്ത്യത്തില്‍ തന്നെ കുടമണ്‍പിള്ളയുടെ വാളിനിരയായി തന്റെ ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു.

അവശേഷിച്ചവരില്‍ മുമ്പന്‍ “ സ്വവര്‍ഗക്കാരായ കാട്ടാനകളെ പിടിപ്പാന്‍ പരിശീലിക്കപ്പെടുന്ന താപ്പാനകളെപ്പോലെ ” എട്ടുവീടരെ മുടിക്കുന്നതില്‍ സഹായിയായിരുന്ന അനന്തപത്മനാഭനാണ്. അയാളാവട്ടെ ഇന്ന് ധര്‍മരാജാവിന്റെ വലിയപടത്തലവനാണ്. രാമനാമഠം പിള്ളയുടെ മകനായ ചന്ത്രക്കാറന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്നും പക്ഷേ സ്ഥാനമഹിമ കൊണ്ടോ വിത്തബലം കൊണ്ടോ കഴുകിക്കളയാവുന്നതല്ല അനന്തപത്മനാഭന്‍ ചെയ്ത അപരാധം. വലിയപടത്തലവനാണെങ്കിലും ചന്ത്രക്കാറന്‍ അനന്തപത്മനാഭനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് കുലംകുത്തിപ്പടത്തലവന്‍ എന്നാണ്.  അനന്തപത്മനാഭനുമായുള്ള ബലപരീക്ഷണത്തില്‍ ചന്ത്രക്കാറന്‍ പലതവണ തോറ്റു. പക്ഷേ കുലത്തിന്റെ മഹിമയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ, സ്ത്രീ സന്താനമില്ലാതെ അന്യം നില്‍ക്കുന്ന അവസ്ഥ ചെമ്പകശ്ശേരിക്കാര്‍ക്ക് ഒറ്റത്തലമുറയ്ക്കപ്പുറം വന്നെത്തുമ്പോള്‍ ദൈവനീതിയ്ക്ക് ദാക്ഷിണ്യമില്ല എന്ന് നാമറിയുന്നു. 

പടത്തലവന്റെ മകളെ മോഹിച്ചുനടക്കുന്ന ഉമ്മിണിയോട് തുടക്കം തൊട്ട് ഒടുക്കം വരെ അയാള്‍ക്ക് ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ. “ആ കൊലംകുത്തിപ്പടത്തലവന്റെ മോളെ നീ വേട്ടൂടാ”.കുലദ്രോഹത്തിന്റെ അളവുകോല്‍ ജനപ്രിയതയുമായി ഒത്തുനോക്കാവുന്നതല്ല. സത്യത്തിനായി നിലകൊണ്ടു എന്നതോ അധികാരികളുടെ പിന്തുണയുണ്ട് എന്നതോ ജനപ്രിയനാണ് എന്നതോ ഒരാ‍ളെ കുലദ്രോഹി അഥവാ നല്ല മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ കുലംകുത്തി അല്ലാതാക്കുന്നില്ല. വ്യക്തികളേക്കാള്‍ പ്രധാനം കുലത്തിനും വംശത്തിനും മതത്തിനും സംഘത്തിനും ഗോത്രത്തിനും നാം നല്‍കുമ്പോള്‍ കുലംകുത്തികള്‍ സ്വാഭാവികമായും ഉണ്ടാകും. കുലമഹിമയില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവര്‍ ശിക്ഷാര്‍ഹരുമാണ്. 

ആദികാവ്യമെന്ന് പലരും കരുതുന്ന രാമായണത്തില്‍ തന്നെ ആദ്യത്തെ കുലംകുത്തിയേയും നമുക്ക് കാണാനാവും. അന്യന്റെ ഭാര്യയെ കട്ടതിനെച്ചൊല്ലി  കുംഭകര്‍ണന്‍ രാവണനോട് കലഹിക്കുന്നുവെങ്കിലും ലങ്കയ്ക്ക് വേണ്ടി പോരാടാന്‍ അയാള്‍ ഒരുമടിയും കാണിക്കുന്നില്ല. എന്നാ‍ല്‍ വാനരപ്പട കടലിനക്കരെയെത്തി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ധര്‍മത്തിന്റേയും ന്യായത്തിന്റെയും കറുത്ത മറപറ്റി സ്വജനങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ വിഭീഷണന്‍ കുലംകുത്തിയല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല. ഒരു രാവണായനമുണ്ടെങ്കില്‍ അതില്‍ വിഭീഷണന്റെ സ്ഥാനം ഒരു ചതിയന്റേതായിരിക്കും. സി.എന്‍. എഴുതിയ ലങ്കാലക്ഷ്മിയില്‍ മേഘനാഥന്‍ പറയുന്നതുപോലെ, “ആപത്തില്‍ പിരിയുന്നവന്‍ ശത്രുവാണ്, വധ്യനുമാണ് !”

പക്ഷേ വ്യക്തികളില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കുലത്തെപ്പറ്റിയോ കുലമഹിമയെപ്പറ്റിയോ കുലദ്രോഹത്തെപ്പറ്റിയോ കുലംകുത്തികളെപ്പറ്റിയോ ഒരു ചുക്കുമറിയില്ല. ചെയ്യുന്നതെല്ലാം കുലമഹിമയുമായി ഒത്തുനോക്കുന്നവര്‍ അതൊരു വലിയ തെറ്റായി കണക്കാക്കാറുണ്ടെങ്കിലും. 

അവലംബം

1) എന്‍. കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പ്രതിപാത്രം ഭാഷണഭേദം

2) ഡ്കോ:കെ.ഭാസ്കരന്‍ നായരുടെ ദൈവനീതിക്ക് ദാക്ഷിണ്യമില്ല 

നരബലി മുതല്‍ ധനബലി വരെ

ഗാവോ സിങ് ജിയാന്‍ ആത്മശൈലം എന്ന നോവലിന്റെ രണ്ടാം അധ്യായം തുടങ്ങുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

“ക്വിയാങ് പ്രവിശ്യയില്‍ സ്വിചുവാന്‍ താഴ്വരയുടെ അതിര്‍ത്തിമേഖലയില്‍ ആണ് ആദികാലനാഗരികതയുടെ ഒരു അവക്ഷിപ്തം ഞാന്‍ കണ്ടത് -അഗ്നിയാരാധന . സംസ്കാരത്തിന്റെ വാഹകനായ അഗ്നിയെ എല്ലാ നാട്ടിലെയും പൂര്‍വികര്‍ ആരാധിച്ചിരുന്നു. അത് വിശുദ്ധമാണ്. അഗ്നിക്കു മുന്‍പിലിരുന്ന് ഒരു കുടുക്കയില്‍ നിന്നും മദ്യം കുടിക്കുകയാണ് ആ വൃദ്ധന്‍. ഓരോ കവിളിനും മുന്‍പ് അയാള്‍ കുടുക്കയില്‍ വിരലിട്ട് അല്പം മദ്യം അഗ്നിക്ക് സമര്‍പിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ നീലജ്വാലകള്‍ വിശേഷപ്പെട്ടൊരു ശബ്ദത്തോടെ ഉയരും.

-അത് പാചകത്തിന്റെ അധിദേവതയ്ക്കുള്ളതാണ്.നമുക്ക് കുടിക്കുവാനും തിന്നുവാനും കഴിയുന്നതിന്റെ നന്ദിപ്രകടനം മാത്രം- അയാള്‍ പറഞ്ഞു.”

ബലി എന്നതിന് ഇതിലും നല്ല ഒരു വിശദീകരണം എനിക്കറിയില്ല. ശബ്ദതാരാവലിയില്‍ നോക്കിയാല്‍ ബലി എന്ന വാക്കിന് കരം,കപ്പം അന്നദാനം എന്നീ അര്‍ഥങ്ങള്‍ കൂടിയുണ്ടെന്ന് കാണാം. ഇങ്ങനെ കഴിയുന്നതിന് നമ്മെ അനുവദിച്ച ദേവന്മാര്‍ക്കും ദേവതമാര്‍ക്കും നല്‍കുന്ന നന്ദിപ്രകടനമാണ് ബലി.

നമ്മുടെ മിച്ചവിഭവത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം നമ്മുടെ അധിദേവതമാര്‍ക്ക് സമര്‍പിക്കുന്ന രീതി എല്ലാ സമൂഹങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. വിളവെടുത്ത് കഴിയുമ്പോള്‍ കര്‍ഷകന്‍ വിളവില്‍ ഒരു ഭാഗം ദേവതയ്ക്ക് നല്‍കുന്നത് പോലെ അത്രയും ലളിതമായിരുന്നു അത്. എന്നാല്‍ ആദ്യകാല മനുഷ്യരില്‍ കര്‍ഷകര്‍ വളരെ കുറവായിരുന്നെന്നും നാം ഓര്‍ക്കണം.ആട്ടിടയന്മാരുടെയും നായാട്ടുകാരുടെയും ഭക്ഷണം പ്രധാനമായും മാംസം ആയിരുന്നതിനാല്‍ അവരുടെ ബലിവിഭവങ്ങളും സ്വാഭാവികമായും ചോര മണക്കുന്നവ തന്നെ ആയിരിക്കും . ഒരു ആട്ടിടയന്‍ തന്റെ ആട്ടിന്‍പറ്റത്തില്‍ നിന്നും ഒന്നിനെ ബലി കഴിക്കുന്നത് ഇത്തരം ഒരു നന്ദിപ്രകടനം മാത്രം.

ഇങ്ങനെ ഒരു നന്ദിപ്രകടനം ആയി തുടങ്ങിയ ബലി ഒരു മുന്‍കൂര്‍ പ്രതിഫലം / കടമ ആയി പില്‍ക്കാലത്ത് എപ്പോഴോ മാറി . നമുക്ക് സമ്പത്ത് ഏറാന്‍  ,രോഗം വരാതിരിക്കാന്‍ ,ശത്രുഭയം അകലാന്‍ , ഭക്ഷണം/മന:സുഖം കിട്ടാന്‍ അങ്ങനെ പലതിനും നാം ദേവതമാര്‍ക്ക് മുന്‍കൂര്‍ പ്രതിഫലം നല്‍കിത്തുടങ്ങി.പിന്നീട്   അതൊരു അവകാശമോ നിയമമോ ആയി മാറി. യഹൂദനായ എബ്രാം തന്റെ മകനെ ബലി കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറായി എന്ന കഥ ഇത്തരം നിയമത്തിന്റെയും അതിനെ അനുസരിക്കുന്നവരുടെയും കഥയാണ്.

പില്‍ക്കാലത്ത് അല്പം കൂടി പുരോഗമിച്ച സമൂഹങ്ങളില്‍ സമ്പത്തുക്കള്‍ കാലിക്കൂട്ടങ്ങളും സ്വര്‍ണവും ആയി മാറിയപ്പോള്‍ , സംസ്കാരം അല്പം കൂടി പുരോഗമിച്ചപ്പോള്‍ ലക്ഷണമൊത്ത കാളകളും പൊന്നിന്റെ ആഭരണങ്ങളും ഒക്കെ ആയി ബലിവിഭവങ്ങളും പുരോഗമിച്ചു. പോര്‍ക്കളത്തില്‍ വിജയം നേടാന്‍ കുതിരകള്‍ ആവശ്യമായിരുന്ന രാജാവ് ചക്രവര്‍ത്തി ആവാനായി തന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച കുതിരയെ , തീര്‍ച്ചയായും മറ്റനേകം ചടങ്ങുകള്‍ മുന്നിലും പിന്നിലും ചേര്‍ത്തുകൊണ്ടു തന്നെ ബലി കൊടുക്കുന്ന ചടങ്ങാണ് അശ്വമേധം . രാജ്യവും പ്രജകളും എല്ലാം തന്റെ സ്വത്താണെന്ന് കരുതുന്ന ചക്രവര്‍തിമാരാവട്ടെ  പ്രജകളില്‍ ചിലരെ ബലി കൊടുക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം എന്ന് കരുതി.  

എന്നു വച്ച് നരബലി പില്‍ക്കാലത്ത് തുടങ്ങിയതാണ് എന്ന് അര്‍ഥമില്ല . ഗോത്രകാലത്തു തന്നെ യുദ്ധത്തില്‍ ജീവനോടെ പിടിക്കപ്പെടുന്ന ശത്രു സൈനികരെ പോരാട്ടത്തിന്റെ ദേവതയ്ക്ക് ബലികഴിച്ചാണ് പലരും വിജയം ആഘോഷിച്ചിരുന്നത് . പുരുഷന്‍ കുടുംബത്തിന്റെ അധിപനായതിനാലാണ്  സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും ബലി നല്‍കാന്‍ അവന്‍ തയ്യാറായത്. മറിച്ച് പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന പെണ്ണരശ് കാലങ്ങളില്‍ ബലിവസ്തു ആവാനുള്ള നിയോഗം പുരുഷനായിരുന്നു . പ്രാഗ് യവനകാലത്ത്  ഗ്രീസില്‍ ആര്‍ക്കേഡിയന്‍ പുഷ്പപൂജയുടെ ഭാഗമായി പാന്‍ ദേവന്റെ പുരോഹിതകള്‍ ആട്ടിന്‍ തോല്‍ അണിഞ്ഞ പുരുഷനെ മദിരോത്സവത്തിനു ശേഷം ഭൂമിയ്ക്ക് രക്തബലി നടത്തിയത് ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രം

പുരാതനഗ്രീസില്‍ ചിലയിടത്ത് കന്യകമാര്‍ ദേവതാപ്രീതിയ്ക്കായി തങ്ങളുടെ ഒരു ദിവസത്തെ ലൈംഗികത ദേവതയ്ക്ക് ( ദേവപുരോഹിതന് ) നല്‍കുന്ന പതിവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ബലി സ്വീകരിക്കുന്നത് അഥവാ ദേവാലയത്തില്‍ എത്തുന്ന ഭക്തര്‍ ആണെങ്കില്‍ അവര്‍ നല്‍കുന്ന പ്രതിഫലം ആയിരിക്കും അവള്‍ ദേവതയ്ക്ക് നല്‍കുന്ന കപ്പം എന്നു മാത്രം   സത്യത്തില്‍ എല്ലാ പെണ്‍കുട്ടികളും ഒറ്റ ദിവസത്തെ ലൈംഗികത ദേവതയ്ക്ക് നല്‍കണമെന്നത് അവിടത്തെ നിയമമായിരുന്നു.

മിച്ചമൂല്യത്തില്‍ ഒരുഭാഗം ദേവതാപ്രീതിയ്ക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നത് എല്ലാ സമൂഹത്തിലും പതിവാണ്. എന്നാല്‍ ഇന്ന് നമ്മുടെ സമ്പത്തിന്റെ അളവുകോള്‍ കന്നുകാലികളോ ധാന്യമോ അല്ല.ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തില്‍ പണത്തിനും കഴിവിനും ആണ് മൂല്യം. അതിനാല്‍ ബലിയും പൊതുവെ അത്തരത്തില്‍ മാറിപ്പോയി.ദേവാലയത്തില്‍  തന്റെ അധ്വാനം സൌജന്യമായി നല്‍കുന്നവര്‍ , സൌജന്യമായി പാടുന്നവര്‍ , ഒരു ചിത്രം വരച്ചു നല്‍കുന്നവര്‍ എല്ലാവരും ചെയ്യുന്നത് ബലിയാണ്.  കാരണവന്മാര്‍ക്ക് കള്ളും കോഴിയും കൊടുക്കുന്നതും ബലി തന്നെ തനിക്ക് കിട്ടിയ അനുഗ്രഹത്തിന്റെ നന്ദിപ്രകടനമാണ്  ബലി . 

എന്നാല്‍ പഴയ ആചാരങ്ങളെ കയ്യൊഴിയുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി   കോഴിവെട്ടിക്കുരുതിയും ആടുവെട്ടിക്കുരുതിയും ആനവെട്ടിക്കുരുതിയും ആള്‍വെട്ടിക്കുരുതിയും നടത്തിയിരുന്ന പടുകൂറ്റന്‍ ബലിക്കല്ലുകള്‍  കാലതിനനുസരിച്ച് കോലം മാറി  നിവേദ്യച്ചോറ് സ്വീകരിക്കാനും തൃപ്തിപ്പെടാനും തയ്യാറായിരിക്കുന്നു. ദേവാലയത്തിനും ദേവതകള്‍ക്കും ബലിച്ചോര ആവശ്യമില്ലെന്നിരിക്കെ , (നിങ്ങള്‍ക്ക് ആ നന്ദിപ്രകടനം നടത്തിയേ കഴിയൂ എന്ന് നിര്‍ബന്ധമാണെങ്കില്‍ ) ദേവാലയ നടത്തിപ്പിന് ആവശ്യമായ പണം നല്‍കുകയായിരിക്കും ഇന്നത്തെ രീതിയില്‍ അഭികാമ്യം . ദേവാലയങ്ങളും പണം സ്വീകരിക്കുന്നതിനാണ് താല്പര്യപ്പെടുന്നത് . 

കേരളത്തിലെ അമ്പലങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒരു ആനയെയൊ കാളയെയൊ നല്‍കിയാല്‍ അതിനു നേരെ ഇന്ന് നീട്ടുന്നത് ബലിക്കതിയല്ല മറിച്ച് സംരക്ഷണമോ വിലച്ചീട്ടോ ആണ് . തീയാട്ട് എന്ന ചടങ്ങ് നടക്കുന്ന ചില ദേവതാസ്ഥാനങ്ങളില്‍ നൂറുകണക്കിന് കോഴികളെയാണ് ഭക്തര്‍ വഴിപാടായി നല്‍കുക. കോഴിവരവ് എന്നാണ് ചിലയിടത്ത് ഇതിന്റെ പേര് തന്നെ.ഒരു കാലത്ത് ബലിക്കല്ലു കാത്തു കിടന്നിരുന്ന ആ കോഴികളെ ഇന്ന് ലേലം ചെയ്തു വില്‍ക്കുന്നു.

പൂജകള്‍ ആയാലും സംഭാവന ആയാലും നാം നല്‍കേണ്ടത്  പണമോ ദേവാലയത്തിന്റെ നടത്തിപ്പിന് ആവശ്യമായ വസ്തുക്കളോ ആണ്. .. പണബലി അഭംഗുരം നടക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് ദേവാലയങ്ങള്‍ വലുതായി വരുന്നത്. വ്യവസായികള്‍ ലാഭത്തിലൊരു പങ്ക് ദൈവത്തിനായി നീക്കി വെയ്കുന്ന രീതി ഇന്ന് നിലവിലുണ്ട്.

എന്നാല്‍ ചില സമൂഹങ്ങള്‍ ആ മൃഗബലി തുടര്‍ന്നുവരുന്നു.പഴയ ആചാരങ്ങള്‍ കയ്യൊഴിയാന്‍ പ്രയാസമുള്ളവര്‍ മതത്തിനു വേണ്ടി അതിനു ന്യായീകരണവും കണ്ടെത്തുന്നു. ധാന്യബലിയേക്കാള്‍ ദൈവത്തിനിഷ്ടം രക്തബലിയാണെന്ന യഹൂദവിശ്വാസം തന്നെ ഉദാഹരണം. എന്നാല്‍ അക്കാലത്ത് കര്‍ഷകരും ഇടയന്മാരും തമ്മില്‍ വഴക്ക് സാധാരണം  ആയിരുന്നെന്നും അന്ന് എണ്ണത്തില്‍ കൂടുതലുള്ള ഇടയന്മാര്‍ തങ്ങളുടെ ബലിയാണ് ദേവതയ്ക്ക് കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടം എന്നു സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് മെനഞ്ഞെടുത്ത കഥയാണ് കായിന്റെയും ആബേലിന്റെയും എന്നും നാം മനസ്സിലാക്കണം.

ബലിമാംസം ദരിദ്രര്‍ക്ക് ആഹാരമായി ഉപയോഗിക്കും എന്ന് ആശ്വാസം കൊള്ളുന്നവരാകട്ടെ , അങ്ങനെ ആശ്വാസം കൊള്ളുന്നതില്‍ കൂടി ബലി നടത്തുന്നതില്‍ തങ്ങള്‍ക്കുള്ള കുറ്റബോധത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ആ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഒരാവശ്യവും ഇല്ലെന്ന് അവര്‍ക്ക് ആരു പറഞ്ഞു കൊടുക്കും ?  ഒരു ദേവതയ്ക്ക്  നല്‍കിയ ബലി വസ്തുവിന്റെ ഭൌതീക ഗുണങ്ങളെ പറ്റി പറയുന്നത് തന്നെ ആ ദേവതയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ബലിയില്‍ വേണ്ടത്ര വിശ്വാസം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ആണ് .

ആളെ ബലി ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറായവനോട് ആളു വേണ്ട , പകരം കാളയായാലും മതി എന്നു പറഞ്ഞ യഹൂദരുടെ ദേവതയെ നാം ഓര്‍ക്കണം . ആ പാത പിന്തുടരുന്ന ദേവതമാര്‍ കാള വേണ്ട പകരം കാശു മതി ബലിയായി എന്ന് എന്നേ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ടാവണം !

ഒരു മുക്കുവന്‍ ഇന്ന് താന്‍ പിടിച്ച മത്സ്യങ്ങളെ മട്ടവിലയ്ക്ക് വിറ്റ് ആടിനെ വാങ്ങി ബലി നല്‍കുമ്പോള്‍, ഒരു പാചകന്‍ ദേവാലയത്തില്‍ ഉള്ള സദ്യക്ക് സൌജന്യമായി പാചകം ചെയ്യുന്നതിനു പകരം ഒരു കെട്ടിടത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണിയുടെ ചിലവ് ഏറ്റെടുക്കുമ്പോള്‍ , ഭക്തനും ബലിക്കും ഇടയില്‍ ആരൊക്കെയോ കടന്നവരുന്നു. 

അദൃശ്യരായി നില്‍ക്കുന്ന ആ ഇടനിലക്കാര്‍ നമ്മളില്‍ നിന്നെന്തോ അപഹരിക്കുന്നുമുണ്ട്.

ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തുന്നത് അഥവാ കടിച്ചു പിടിയ്ക്കുന്നത്

അവിചാരിതമായിട്ടാണ് അന്നയാളെ പരിചയപ്പെട്ടത്. ചിത്രകലാബിരുദം എടുത്തയാളാണത്രെ ! ശില്പിയും. ഏറെ നേരം സംസാരിച്ചപ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ വര്‍ത്തമാനം പടര്‍ന്ന് പടര്‍ന്ന് വഴിമാറിപ്പോയി.ഒടുവില്‍ അത് പ്രകൃതിയിലും സംസ്കാരത്തിലും എത്തി. എന്താണ് പ്രകൃതിയും സംസ്കാരവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം എന്ന് ഞാന്‍ കുറെ ആലോചിച്ചു.പ്രകൃതിയില്‍ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിച്ചതെങ്കിലും സംസ്കാരം ഇപ്പോള്‍ വളര്‍ന്ന് വളര്‍ന്ന് ആകാശം മുട്ടുകയും പ്രകൃതി ഒന്നിനും കൊള്ളാത്ത , അവഗണിക്കാവുന്ന ഒന്നായി മാറുകയും ചെയ്തു. ഞാന്‍ ആലോചിച്ചെടുക്കുകയാണ് ആ മാറ്റം 

ആഹ്ലാദത്തില്‍ കൂവിവിളിക്കുന്നത് പ്രകൃതി. 
പാട്ടിന്റെ പാലാഴി തീര്‍ക്കുന്നത് സംസ്കാരം 


തുള്ളിച്ചാടുന്നത് പ്രകൃതി. 
ആനന്ദനടനം ചെയ്യുന്നത് സംസ്കാരം 


(നമ്മുടെ വികാരങ്ങളെ ആരോ സംസ്കരിച്ച് പായ്കറ്റിലാക്കി മുദ്രവെച്ച് നിലവാരം രേഖപ്പെടുത്തി വിട്ടിരിക്കുകയാണ്. അത് പരിശോധിക്കാന്‍ വരുന്നവരുടെ എണ്ണം കണക്കാക്കാന്‍ ഒരു ജന്മം പോരെന്ന് തോന്നുന്നു.) 


ഞാന്‍ വീണ്ടും ആലോചിച്ചെടുക്കാന്‍ തുടങ്ങി, ഇതൊരു രസമായി മാറുന്നു എനിക്ക് .ഇതാ വീണ്ടും...  


വിശക്കുമ്പോള്‍ തിന്നുന്നത് പ്രകൃതി 
നേരത്തിന് ഉണ്ണുന്നത് സംസ്കാരം 


മുട്ടുമ്പോള്‍ തൂറുന്നത് പ്രകൃതി 
പബ്ലിക് കക്കൂസ് കാണും വരെ ക്ഷമിക്കുന്നത് സംസ്കാരം 


ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് പ്രകൃതി 
ക്ഷമിക്കുന്നത് സംസ്കാരം 


ഇടിച്ചുവീഴ്ത്തുന്നത് പ്രകൃതി 
കടിച്ചു പിടിയ്ക്കുന്നത് സംസ്കാരം 


പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നത് പ്രകൃതി 
പുഞ്ചിരിക്കുന്നത് സംസ്കാരം 


ഇണചേരുന്നത് പ്രകൃതി 
ബ്രഹ്മചര്യം സംസ്കാരം 


വൈകാരികനാവുന്നത് പ്രകൃതി. 
യുക്തിബോധമുണ്ടാവുന്നത് സംസ്കാരം 


സത്യം പറയുന്നത് പ്രകൃതി 
നുണ പറയുന്നത് സംസ്കാരം 


ചെരയ്ക്കുന്നതു പോലും സംസ്കാരമാണെന്നിരിക്കെഎങ്ങനെ വിളിക്കുമൊരാ‍ളെ സംസ്കാരമില്ലാത്തവരെന്ന് ? 

ആ ചിത്രകാരനുമായി ഏറെ നേരം സംസ്കാരിച്ചെങ്കിലും ഞങ്ങള്‍ അകന്നുതന്നെ നിന്നു. അയാള്‍ ശാന്തനും മാന്യനുമായിരുന്നു. പക്ഷേ അയാള്‍ ചെയ്യാന്‍ പോവുന്ന ഒരു ശില്പം എന്നെ വളരെ ആകര്‍ഷിച്ചു.വികാരം കൊണ്ട് ചുവന്ന മഞ്ഞും തണുപ്പും കൊണ്ട് കടുപ്പം വന്ന പട്ടിണി കിടന്ന് നീരു വറ്റിയ ദു:ഖത്തിന്റെ കുപ്പിച്ചില്ലുകള്‍ തറഞ്ഞ് പാടുകളും പോടുകളും വീണ ചെങ്കല്ലില്‍ വിന്‍സന്റിന്റെ മുഖം ചെയ്യാന്‍ ഒരുങ്ങുകയായിരുന്നു അയാള്‍